Anıl, ÖzgürErkan, İbrahim HakkıDoğan, Talha Polat2026-04-102026-04-102025https://hdl.handle.net/20.500.13091/13180https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=KOgdn9H3uVnWeb15j2W4h6LBmg0zCh0ro_JkYDXwzY24vqHfCbK-Uz93jmx5OeZtBu çalışmada betonarme yapıların deprem performansı için önem arz eden betonarme kolon-kiriş birleşim bölgelerinin Tekstil ile Güçlendirilmiş Sıva Katmanı (TGSK) ile güçlendirilmesine yönelik deneysel bir araştırma uygulanmıştır. Tez kapsamında beton basınç dayanımı yetersiz, yetersiz kesme kapasitesine sahip kolon-kiriş birleşim bölgelerinin TGSK ile güçlendirilmesi için ekonomik, kolay uygulanabilen ve çevre dostu bir güçlendirme tekniği kolon-kiriş birleşimlerinde uygulanmıştır. Çalışmanın birinci aşamasında çeşitli konfigürasyonlarda TGSK uygulaması ile güçlendirilmiş elemanların da bulunduğu 8 adet kolon-kiriş birleşim bölgesi 1/2 ölçekli üretilerek çevrimsel yük altında testleri gerçekleştirilmiştir. Ayrıca deney koşulları, kesit boyutları, donatı düzeni, malzeme özellikleri ve güçlendirme detayları ABAQUS sonlu elemanlar yazılımında birebir modellenerek, doğrusal olmayan nümerik analizler de gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın ikinci aşamasında SAP2000 yazılımı farklı kat sayılarına sahip betonarme çerçeve sistemleri modellenmiştir. Modeller; düğüm noktaları güçlendirilmemiş (referans) ve TGSK ile güçlendirilmiş olmak üzere iki kısma ayrılmıştır. Söz konusu modellerin lineer olmayan statik analizleri gerçekleştirilerek, geliştirilen güçlendirme tekniğinin yapıların deprem performansını ne ölçüde artırdığı ile ilgili nümerik bir analiz çalışması yürütülmüştür. Bu aşamada yapı-zemin etkileşiminin güçlendirme tekniğinin performansı üzerindeki etkileri de araştırılmıştır. Nümerik analiz çalışmasında 3 farklı zemin sınıfı seçilmiştir. Böylece SAP2000 yazılımının bünyesinde var olmayan, çalışmanın birinci aşamasında yürütülen deneysel çalışma sonucunda elde edilen veriler kullanılarak TGSK ile güçlendirilen betonarme kolon-kiriş birleşim noktalarının davranışı yeni bir plastik mafsal yük-deplasman davranışı olarak modellenmiş ve yapı-zemin etkileşimli analizler gerçekleştirilmiştir. Tamamlanan deneysel ve analitik çalışmalar sonucunda TGSK ile kolon-kiriş birleşim güçlendirme tekniğinin TBDY 2018 tasarım taleplerine uygun davranış sunduğu görülmüş ve yöntemin başarısı ispatlanmıştır. Geliştirilen yöntemle güçlendirilen betonarme elemanların akma dayanımı, yük taşıma kapasitesi, başlangıç rijitliği, süneklik oranı ve kümülatif enerji tüketme kapasitesi değerlerinin sırasıyla ortalama %54, %38, %7, %46 ve %835 oranında arttığı görülmüştür.In this study, an experimental investigation was conducted on the strengthening of reinforced concrete (RC) beam–column joints, which play a critical role in the seismic performance of RC structures, using Textile-Reinforced Mortar (TRM). In the first phase of the study, eight 1/2-scale beam–column joint specimens, including those strengthened with TRM in various configurations, were produced and tested under cyclic loading. Additionally, the test conditions, cross-sectional dimensions, reinforcement layouts, material properties, and strengthening details were modeled in the ABAQUS finite element software, and nonlinear numerical analyses were performed accordingly. In the second phase of the study, RC frame systems with varying numbers of stories were modeled using SAP2000 software. These models were divided into two groups: unstrengthened (reference) and TRM-strengthened joints. Nonlinear static analyses were carried out to numerically assess the extent to which the developed strengthening technique improved the seismic performance of the structures. At this stage, the effects of soil–structure interaction on the performance of the strengthening technique were also investigated. In the numerical analysis phase, three different soil classes were considered. Thus, using the data obtained from the experimental study conducted in the first phase—which provided behavioral parameters not available in the SAP2000 library—the load–displacement behavior of TRM-strengthened beam–column joints was defined as a new plastic hinge model, and soil–structure interaction analyses were performed. The results of the experimental and analytical studies demonstrated that the TRM beam–column joint strengthening technique exhibited behavior consistent with the design requirements of the Turkish Seismic Code (TBEC 2018), thereby verifying the effectiveness of the proposed method. It was observed that, with the developed strengthening method, the yield strength, load-carrying capacity, initial stiffness, ductility ratio, and cumulative energy dissipation capacity of the strengthened reinforced concrete elements increased by approximately 54%, 38%, 7%, 46%, and 835%, respectively.trİnşaat MühendisliğiCivil EngineeringDoctoral Thesis